Όσκαρ 2025: Καλύτερη ταινία το «Αnora» - Τρία βραβεία για το The Brutalist
Photo by Jordan Strauss/Invision/AP
Photo by Jordan Strauss/Invision/AP

Όσκαρ 2025: Καλύτερη ταινία το «Αnora» - Τρία βραβεία για το The Brutalist

Είχε συγκεντρώσει συνολικά 10 υποψηφιότητες για τα Όσκαρ, όσες και το «The Brutalist», και τελικά ανεδείχθη η νικήτρια ταινία «φεύγοντας» από την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου με συνολικά πέντε βραβεία: Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου, Μοντάζ και Α' Γυναικείου Ρόλου. Ο λόγος για την ταινία «Αnora» του Σον Μπέικερ με την 25χρονη Μάκι Μάντισον να υποδύεται μία Νεοϋρκεζα σεξεργάτρια που παντρεύεται έναν πλούσιο Ρώσο πελάτη της, γιο ολιγάρχη, αλλά εκλαμβάνει την περιφρόνηση των πεθερικών της σε μία ταινία που μεταξύ άλλων υπογραμμίζει την κοινωνική ανισότητα και τις απεχθείς ανθρώπινες συμπεριφορές.

Βραβευμένη με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, η ταινία είχε κοστίσει μόλις 6 εκατομμύρια δολάρια – ποσό αρκετά μικρό για τα δεδομένα του Χόλιγουντ – στην ίδια δε κατηγορία, της καλύτερης ταινίας, συμμετείχαν ταινίες όπως οι «Κονκλάβιο», «The Brutalist», τα μιούζικαλ «Wicked» και «Emilia Perez».

Γνωστός στον κινηματογραφικό χώρο για ταινίες μικρού μήκους του με θέμα ανθρώπους του περιθωρίου, ο σκηνοθέτης του «Anora», Σον Μπέικερ, σημείωσε αναφορικά με τη βράβευση του: «Αν προσπαθείτε να κάνετε ανεξάρτητες ταινίες, σας παρακαλώ συνεχίστε να τις κάνετε. Χρειαζόμαστε περισσότερες. Αυτή είναι η απόδειξη».

Στο ερώτημα γιατί το «Anora» να τιμηθεί με το βραβείο καλύτερης ταινίας αποσπώντας επίσης τα σημαντικά βραβεία κατά την 97η τελετή απονομής, η απάντηση σαφώς δεν δέχεται καθολικής υποκειμενικότητας.

Μεταξύ των θεμάτων που η ταινία θίγει είναι η διάψευση προσδοκιών, η απογοήτευση της επένδυσης χρόνου και χώρου σε έναν άνθρωπο, πολλώ δε μάλλον η χείριστη συναισθηματικά αντιμετώπιση ενός ανθρώπου στο πλαίσιο ενός δεσμού ως αντικατοπτρισμός μίας επιδερμικής κοινωνίας και ενός κόσμου ρευστών καταστάσεων. Ζητήματα εξουσίας τίθενται επίσης επί τάπητος άλλοτε με διακριτική χροιά και άλλοτε περισσότερο διακριτά, υπογραμμίζοντας ότι η μέγιστη παροχή υλικών αγαθών μπορεί να αναβάλει την αναγκαία διακοπή του ομφάλιου λώρου για τον κόσμο των ενηλίκων.

Το βραβείο που εν τέλει η Μάντισον κέρδισε, του Α' Γυναικείου Ρόλου, ήταν η πρώτη της υποψηφιότητα στα Όσκαρ. Στην ίδια κατηγορία συμμετείχε η Ντέμι Μουρ για την ερμηνεία της στην ταινία «The Substance» χάρη στην οποία είχε κερδίσει το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στις Χρυσές Σφαίρες και θεωρείτο επίσης φαβορί για την αντίστοιχη κατηγορία στα Όσκαρ. «Το Substance», εν τέλει, απέσπασε το βραβείο για το καλύτερο μακιγιάζ και είναι μία ταινία που αξίζει την παρακολούθησή μας ως ένα αιχμηρό σχόλιο για τη ματαιοδοξία και την «ημερομηνία λήξης» που επιτάσσει ο κόσμος του θεάματος.

Εκτός των Όσκαρ δεν ηδύνατο να μείνει το «The Brutalist», με τον Έιντριεν Μπρόντι να παραλαμβάνει το δεύτερο Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου στην καριέρα του, για την ερμηνεία του ως ο Εβραίος μετανάστης και αρχιτέκτονας, Λάζλο Τοτ, που κυνηγά το αμερικανικό όνειρο, έχοντας επιβιώσει από την κράτησή του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ευρώπη. Το πρώτο του Όσκαρ το είχε κερδίσει πριν από 22 χρόνια, σε ηλικία 29 ετών, για την ταινία «Ο Πιανίστας», όπου υποδυόταν έναν Εβραίο πιανίστα που προσπαθεί να επιβιώσει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Το να κερδίζεις ένα τέτοιο βραβείο αποτελεί προορισμό και κάτι όπου αναφέρεται και ο χαρακτήρας μου στην ταινία. Όμως, για μένα, πέρα από την κορυφή μιας καριέρας, είναι και μια ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα. Ελπίζω τα επόμενα 20 χρόνια να αποδείξω ότι αξίζω ρόλους με σημασία, βαρύτητα και αντίκτυπο», ανέφερε – μεταξύ άλλων – ο 51χρονος ηθοποιός, και υπογράμμισε: «αν το παρελθόν μπορεί να μας διδάξει κάτι, αυτό είναι να μας υπενθυμίσει να μην επιτρέπουμε το μίσος να εκφράζεται ανεξέλεγκτα».

Ακόμη, το «The Brutalist» κέρδισε στις κατηγορίες Διεύθυνση Φωτογραφίας (Λολ Κρόουλι) και Πρωτότυπη Μουσική (Ντάνιελ Μπλούμπεργκ). Με τη σειρά της, η μουσική εξυμνεί την ταινία «δένοντας» άρτια με τις σκηνές της. Ενώ, ένα από τα θέματα που επίσης η ταινία θίγει, είναι η εξουσία.

«Η εξουσία έχει ποικίλα πρόσωπα και επιφέρει πληγή σε εκείνους στους οποίους ασκείται. Μπορεί ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος να είχε τελειώσει αλλά ο πόλεμος ανάμεσα στους χαρακτήρες δεν παύει να υφίσταται. Με την ταυτόχρονη εξερεύνηση καινούργιων χωρικών και τεχνικών δυνατοτήτων που επιχειρείται στον μπρουταλισμό μέσα στην αρχιτεκτονική σύγχυση της μεταπολεμικής περιόδου, γίνεται και μία προσπάθεια ο άνθρωπος - σύμβολο Τοτ να αντέξει στο παρόν, διότι, όπως τονίζει ''δεν μας θέλουν εδώ, οι άνθρωποι δεν μας θέλουν''», όπως είχαμε αναφέρει στο σημείωμά μας The Brutalist: Ο άνθρωπος και τα κτίρια.

Emilia Perez

Μπορεί η ισπανόφωνη ταινία «Emilia Perez» να είχε ηγηθεί των υποψηφιοτήτων των Όσκαρ μετέχοντας σε συνολικά 13 κατηγορίες, ωστόσο, απέσπασε δύο βραβεία, εκείνο του καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού(«El Mal») και το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την Ζόε Σαλντάνα. Είχε υποδυθεί την δικηγόρο η οποία είχε μεριμνήσει για την αλλαγή φύλου ενός εμπόρου ναρκωτικών, μία αλλαγή που επηρέασε τον χαρακτήρα του προς το καλύτερο, σημειώνοντας ότι ο κόσμος μπορεί να βελτιωθεί κι αυτό οφείλεται στους ανθρώπους.

Όσο για το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, το απέσπασε ο Κίραν Κάλκιν για την ερμηνεία του στην ταινία «A Real Pain» όπου υποδύεται έναν άνδρα ο οποίος ταξιδεύει στην Πολωνία για να ανακαλύψει τις ρίζες της οικογένειάς του.

Από αριστερά: Οι Έιντριεν Μπρόντι, Μάκι Μάντισον, Ζόε Σαλντάνα και Κίραν Κάλκιν (Photo by Jordan Strauss/Invision/AP)

Σχετικά με τα υπόλοιπα βραβεία, ο Πίτερ Στρόγκαν απέσπασε το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία «Κονκλάβιο», η λεττονικής παραγωγής ταινία κινουμένων σχεδίων «Flow» απέσπασε το Όσκαρ στην κατηγορία της, ενώ η βραζιλιάνικη «Είμαι ακόμη εδώ» κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία της Εουνίσε Πάιβα που αγωνίστηκε να μάθει την αλήθεια για την εξαφάνιση του συζύγου της, ενός πρώην βουλευτή, το 1971 κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στη Βραζιλία (1964-1985).